Zig

ORISONTE MOVIE

Fri, 07 Aug 2009 13:22:22 GMT

Orisonte is a film about ordinary people with intertwined lives. happening in one day. Five personalities coming from different backgrounds, and each, with their own story to tell. Mariku who is searching for herself through learning about her past. Balt, who was forced to abandon his strict father and is coming back to fulfill a promise. Waya who is waiting for her faith to give up on a loved one that left so suddenly. Makoy who is hopeful and continues to dream for his family, and Balong who is waiting to be freed from the burden brought unto him by his Uncle.

Orisonte is a story of flight and return, waiting and dreaming, love and friendship. But more than that, it is a story of searching for one's self, in times of loneliness, in times of deep thought, the time where a person completes himself. The film reaches out to define that a man is the lead actor or character in his own story.

Cast

Mash Mojica Tia Pusit

Kahlel Uradaneta Bembol Roco

Rain Rosario Soliman Cruz

Jay-jay Jimenez G.A. Villafuerte

Sanae Murayama

AUGUST 29, 2009 UPFI CINEADARNA

1017: Sa Paglaya ng Aking Salita at UP Cine Adarna

Sun, 22 Feb 2009 07:45:45 GMT

�Paano mo mapapalaya ang bayan, kung mismong sarili mo ay hindi mo mapalaya?�

inihahandog ng ESPEJO Productions,

1017: Sa Paglaya ng Aking Salita

sa panulat at direksyon ni: Zig Madamba Dulay

Sinopsis:

Sa kasagsagan nang pamamayani ng Presidential Proclamation 1017 ( State of Emergency) kung saan magkakasalikop ang isyu ng pagsikil sa kalayaan ng pamamahayag at kaguluhan sa bayan, mayroong dalawang nilalang na may gasgas ngunit bagong kuwento ng pagkakaibigan at pag-iibigan.

Magkababata sina Jojo at Manuel, magkasabay na pumasok sa UP ngunit naghiwalay ng landas nang magpasyang maging NPA ang huli. Sa kanilang muling pagkikita ay haharap si Jojo sa pagsubok ng realidad ng buhay, paano niya sasabihin sa kaibigan ang tunay na nararamdamang sinikil niya nang matagal. Handa ba siyang sundin at sundan ang taong pinapahalagahan at sumapi sa kilusan para sa kalayaan ng bayan? Ngunit paano niya mapapalaya ang bayan kung mismong ang sarili niya ay hindi niya mapalaya?

Panoorin sa MARCH 3, 2009, UP CINE ADARNA, 7:00PM

para sa tiket magteks o tumawag sa 09064755774

At nagkaroon ng balita

Fri, 26 Sep 2008 14:37:38 GMT

Ninamnam ko ang katahimikan,

at ngayo'y katahimikan pa rin ang nais kong iparating

isang katahimikang dala-dala ng pagiging litang,

nasaan na ba ako?

ni sangandaan ay hindi ko maaninag,

ni ang sarili ko ay di makilala ang sarili niya,

kailan ako muling magigising?

Katangahan lang..

Wed, 23 Jul 2008 13:59:34 GMT

Kung Bakit Pinili Kong Maging Tanga

Ay ayaw kong mabuhay sa realidad
Ng mundo ng pagpapanggap
At pinaliligiran ng nakangiting maskara
Sabi ko nga, maskara nga lang.

Kung bahagi ng pagpapahalaga
Ang nakalaylay na katangahan,
At iyon din naman ang sabi ko
Kung bakit pinili kong maging tanga.

Kung bakit kailangan ko pang maisip
Na ako�y tanga, at saka ko nakita
Ako�y nahuhumaling lang pala
Sa taong siguro�y mas tanga pa sa akin.

Tawagin man akong tanga, ayos lang
Kung ito ang magsasabing manhid na nga ako
Sa pagbibigay ng pansing nakasentro
Sa taong may pinagbibigyan din ng sentrong pansin.

Dyornal entring luma

Wed, 23 Jul 2008 13:56:47 GMT

Akala ko nung una, puwede kong madaan sa pagiging busy,

Para di ko na maisip, para din a ako magkaproblema at higit para din a ako masaktan.

Mali pala, kasi sa oras na marinig mo �yung pangalan ng tao, o kahit �yung picture niya, bumabalik balik talaga, hindi lang �yung alaala kundi �yung pakiramdam � pakiramdam na kasama mo siya dati, at �yung pakiramdam na nasaktan, at mas nasasaktan dahil sa mga alaalang �yun.

Kailangan sigurong harapin na lang, para kung sakaling bumulaga ito sa harapan ko, hindi na ako magugulat.

Alam ko naman na alam niya, nasaktan ako. Sobra. Di ba�t kaya nga dumating ako sa punto na tinalikuran ko ang lahat, lahat lahat na may kaugnayan sa kaniya. Kung alam mo �yung pakiramdam na ginawa kang tanga sa harapan mo, �yun na �yun. Pero hindi na �yun mahalaga, ayoko na ring alalahanin pa, masyadong masakit.

At pagkatapos nang pangyayaring �yun, wala man lang akong narinig. Hindi ko hinihiling na kailangang humingi ng �sorry� pero parang di yata tama na parang wala lang ang nangyari, samantalang halos ikamatay ko ang sakit, akala ko nga di ko na kaya.

Ganun yata talaga siguro. Masakit talagang tanggapin na �yung taong sobrang halaga sa�yo, �yun pa �yung manggagago sa�yo, o kung sino pa ang nagpapasaya sa�yo, siya pa ang magdudulot ng sakit sa nararamdaman mo.

Ilang gabi ko ring di naitulog �yun. Ang hirap, �yun ang totoo. Naghintay ako ng maraming araw, o buwan. Pero walang nangyari. Makatwiran lang naman siguro na maghintay na lang ako, nagawa ko na �yung bahagi ko, siguro oras naman para gawin niya �yung mga natitira pa. Pero wala e.

Hindi ko alam, pero winalang bahala ko na nga e.

Ngiti lang...

Mon, 05 May 2008 02:50:41 GMT

Sapagkat Hindi Lamang Paghikbi ang Kasiping ng Hiwalayan

Sa bawat di mapakaling tuldok

Ng inakalang subok na samahan

Mayroong isang tila nakatakdang

Mas masasaktan.

Batid ko �yon,

At marahil wala lang sa�yo

Iyon ang higit na makirot.

Ngunit pagsisisi�y ihinagis ko na

Isinama sa saliw ng hanging amihan

Sapagkat alam ko,

Isa itong palatandaan

Ako�y nagmahal. Ako�y tunay

na nagmamahal.

Ngiti pa din... pagkatapos!

Wed, 30 Apr 2008 11:23:23 GMT

Hinabol Ko Ang Nakalipad Na Damdamin

Wala sa bulsa ng aking diwa
Kung sino ang nagpakawala
Ikaw na tila walang pakialam
O akong sadyang nangalay
sa pagkipkip

Gayon ma�y nang aking namataan
At maramdamang ang pakiramdam
Ay dahan-dahang kumakawala
Nagwala ang dabog ng aking dibdib

Hindi ko na nakayang isingkaw
Ang tsinelas sa kumakaripas na mga paa
Tumalon-talon ako, pinilit kong talunin
Ang pinakamataas na kaya kong italon

Natapilok ako, nagasgas at sumilip ang dugo
Sa nanghihina ngunit lumalabang tuhod
Hindi �yun ang dahilan para sumuko,
Ang totoo�y ayaw kong makawala
Ang pakiramdam na �yun,
Para sa�yo.

Narating ng aking mga paa
Ang dulo ng isang tulay,
Na siyang umpisa ng bagong daanan,
Saktong kumaway ang hangin,
Isinama nito ang aking damdamin.

At saka umulan nang umulan,
Kung nasaan ka man sa oras na �yun
Alam kong nakita mo
Ang malakas na pagbuhos ng ulan,

Sana nakita at naramdaman mo rin
Na mas malakas ang pagbuhos ng ulan
Sa aking kaloob-looban.

Namimiss ko ang paglalakad sa Baguio!

Wed, 16 Jan 2008 12:17:12 GMT

Wala-Akong-Maisip-Na-Titulo

Lakad. Lakad. Lakad.

Hangga�t mapudpod ang pekeng sapatos.

Hangga�t magka-kalyo mga daliri ng paa

Hangga�t mabitak at dumugo.

Lakad. Lakad. Lakad.

Hangga�t mawala ang pagiging pula ng converse

Hangga�t maging itim sa pagyakap ng alikabok

Hangga�t magasgas at dumugo ang kaluluwa ng sapatos

Lakad. Lakad. Lakad.

Hangga�t di na makilala ng mga daliri ang katabi nila,

Hangga�t maawa sila sa kapwa,

Hangga�t malunod sa dugo ng aking paa.

Lakad. Lakad. Lakad.

Hangga�t mawala sa converse ang alaala

Hangga�t maisip ng daliri na nasasaktan ang katabi niya

Hangga�t tuluyang mawalan ng dugong ikinabubuhay.

Lakad. Lakad. Lakad.

Lakad. Lakad. Lakad�.

Kapagod!

Wed, 16 Jan 2008 11:35:41 GMT

Bagamat Hindi Naman Ako Nagtutula

Ganyan talaga ang buhay.

Minsan nakakapagod pala kung laging ganiyan na lamang ang makukuha mong sagot sa bawat pangyayari sa iyong buhay. Bakit ganun, nang akmang tumalikod siya at lilisan na ako, pinigilan ko siya, at nagmakaawa. Kinain ng lupa ang pride ko. Ngayon, ako ang nagbadyang tumalikod at lumisan.

Di niya ako pinansin. Wala akong narinig.

Hindi ko mawawaan kung isa ba itong indikasyon na hindi ako mahalaga sa kaniya o sadyang sensitibo lamang ako kaya ko naiisip ito.

Tila ayos lang na tumalikod ako sa samahan sapagkat marami namang tao sa kaniyang harapan upang lumikha ng panibagong magiging nakaraan.

Dadaanin ko na lamang sa Tula...

Fri, 11 Jan 2008 11:39:36 GMT

Upang Makalihis sa Nangingilid-luhang Tagpo

Dinaan ko na lamang

Sa tula yaring pakiramdam

Upang di mo masilayan

Mga luhang nagpipigil

Ayaw magpatihulog

Wari�y ang aking nararamdaman

Nagpipilit kumubli sa looban.

Ako, ako lang naman

Ang taong laman ng iyong panaginip

Nagpapanggap na kaibigan

Nabubuhay sa kasinungalingan

At kapag nabasa mo itong tula

Baka nga hindi mo maalala

Na sa iyo nga ito

Walang iba

Sapagkat tayo�y pawang

Nakakulong sa isang mapaglarong palabas

Di mo ako kayang mahalin ngayon

Batid ko �yan

At hahayaan kitang humayo

Hagilapin ang sariling ninanais,

Subalit umaasa ako

Pagdating ng takipsilim

Mananaog ka sa piling

Magmukha mang hangal

Sa kadudungaw

Maghihintay ako.