Hinabol Ko Ang Nakalipad Na Damdamin

Wala sa bulsa ng aking diwa
Kung sino ang nagpakawala
Ikaw na tila walang pakialam
O akong sadyang nangalay
sa pagkipkip

Gayon ma’y nang aking namataan
At maramdamang ang pakiramdam
Ay dahan-dahang kumakawala
Nagwala ang dabog ng aking dibdib

Hindi ko na nakayang isingkaw
Ang tsinelas sa kumakaripas na mga paa
Tumalon-talon ako, pinilit kong talunin
Ang pinakamataas na kaya kong italon

Natapilok ako, nagasgas at sumilip ang dugo
Sa nanghihina ngunit lumalabang tuhod
Hindi ‘yun ang dahilan para sumuko,
Ang totoo’y ayaw kong makawala
Ang pakiramdam na ‘yun,
Para sa’yo.

Narating ng aking mga paa
Ang dulo ng isang tulay,
Na siyang umpisa ng bagong daanan,
Saktong kumaway ang hangin,
Isinama nito ang aking damdamin.

At saka umulan nang umulan,
Kung nasaan ka man sa oras na ‘yun
Alam kong nakita mo
Ang malakas na pagbuhos ng ulan,

Sana nakita at naramdaman mo rin
Na mas malakas ang pagbuhos ng ulan
Sa aking kaloob-looban.

Wala-Akong-Maisip-Na-Titulo

Lakad.  Lakad.  Lakad.

Hangga’t mapudpod ang pekeng sapatos.

Hangga’t magka-kalyo mga daliri ng paa

Hangga’t mabitak at dumugo.

Lakad.  Lakad.  Lakad.

Hangga’t mawala ang pagiging pula ng converse

Hangga’t maging itim sa pagyakap ng alikabok

Hangga’t magasgas at dumugo ang kaluluwa ng sapatos

Lakad.  Lakad.  Lakad.

Hangga’t di na makilala ng mga daliri ang katabi nila,

Hangga’t maawa sila sa kapwa,

Hangga’t malunod sa dugo ng aking paa.

Lakad.  Lakad.  Lakad.

Hangga’t mawala sa converse ang alaala

Hangga’t maisip ng daliri na nasasaktan ang katabi niya

Hangga’t tuluyang mawalan ng dugong ikinabubuhay.

Lakad.  Lakad.  Lakad.

                        Lakad.  Lakad.  Lakad.

                                      Lakad.  Lakad.  Lakad….

Bagamat Hindi Naman Ako Nagtutula

Ganyan talaga ang buhay.

Minsan nakakapagod pala kung laging ganiyan na lamang ang makukuha mong sagot sa bawat pangyayari sa iyong buhay.  Bakit ganun, nang akmang tumalikod siya at lilisan na ako, pinigilan ko siya, at nagmakaawa. Kinain ng lupa ang pride ko.  Ngayon, ako ang nagbadyang tumalikod at lumisan.

Di niya ako pinansin.  Wala akong narinig.

Hindi ko mawawaan kung isa ba itong indikasyon na hindi ako mahalaga sa kaniya o sadyang sensitibo lamang ako kaya ko naiisip ito.

Tila ayos lang na tumalikod ako sa samahan sapagkat marami namang tao sa kaniyang harapan upang lumikha ng panibagong magiging nakaraan.

Upang Makalihis sa Nangingilid-luhang Tagpo

Dinaan ko na lamang

Sa tula yaring pakiramdam

Upang di mo masilayan

Mga luhang nagpipigil

Ayaw magpatihulog

Wari’y ang aking nararamdaman

Nagpipilit kumubli sa looban.

Ako, ako lang naman

Ang taong laman ng iyong panaginip

Nagpapanggap na kaibigan

Nabubuhay sa kasinungalingan

At kapag nabasa mo itong tula

Baka nga hindi mo maalala

Na sa iyo nga ito

Walang iba

Sapagkat tayo’y pawang

Nakakulong sa isang mapaglarong palabas

Di mo ako kayang mahalin ngayon

Batid ko ‘yan

At hahayaan kitang humayo

Hagilapin ang sariling ninanais,

Subalit umaasa ako

Pagdating ng takipsilim

Mananaog ka sa piling

Magmukha mang hangal

Sa kadudungaw

Maghihintay ako.

Kung Paano Makipaghiwalay sa Taong Di Mo Naman Karelasyon

Marahil ilang beses ka nang nagmahal

Ako’y, minsan pa lamang

Nang maramdaman ko

Sa’yo

Di ko pinagsisihan

Kahit na balde-baldeng luha,

Di mabilang na sama ng loob

At kalungkutan ang tanging kapalit.

Di ka maniniwala marahil,

Dadating din pala ang panahon

Maisip kong ako’y isang tao

Napapagod

Akala ko kasi

Nang maramdaman kong iba ka

Kaya kong suungin

Lahat, ang lahat

Di kita masisi

Ako ang nakaramdam

Labas ka sa tulang ito.

Ito na ‘yung araw na iyon

Ayoko na magsalita pa

Mas lalo akong nahihirapan

Bumabalik ang gunitang pumipigil

Sa aking pagtalikod at pakikipaghiwalay

Ng landas, landas ko lamang

Paalam.

Dribol

Bakit nga ba ang bola

Kapag hinahayaang mahulog

Bumabalik paitaas

At saka paibaba

Tapos pataas

Baba

Hanggang manatili na lamang

Kung saan dapat manahan?

Kung kay Newton,

Sisiw lang 'yan.

Simpleng usapin ng puwersa

Nadiskubre niya

Isang araw habang nage-emo

Sa ilalim ng punong mansanas.

Bobo ako sa siyensiya

Kaya kung ako ang tatanungin

Mag-syotang iling lamang ang tugon

Ang alam ko lang

Sa mga panahong naaalala mo lamang ako

Kapag walang masilayan sa likod mo

Kundi ako lamang

Pinupuntahan,

Kapag walang mapuntahan

Hinaharap

'Pag di puwede ang mga dapat nauuna,

Lumilingon, lumilipat lamang

Kapag wala nang iba,

'Yun na 'yun.