Orisonte is a film about ordinary people with intertwined lives. happening in one day. Five personalities coming from different backgrounds, and each, with their own story to tell. Mariku who is searching for herself through learning about her past. Balt, who was forced to abandon his strict father and is coming back to fulfill a promise. Waya who is waiting for her faith to give up on a loved one that left so suddenly. Makoy who is hopeful and continues to dream for his family, and Balong who is waiting to be freed from the burden brought unto him by his Uncle.

    Orisonte is a story of flight and return, waiting and dreaming, love and friendship. But more than that, it is a story of searching for one's self, in times of loneliness, in times of deep thought, the time where a person completes himself. The film reaches out to define that a man is the lead actor or character in his own story.

Cast

 Mash Mojica             Tia Pusit

Kahlel Uradaneta       Bembol Roco

Rain Rosario             Soliman Cruz

Jay-jay Jimenez          G.A. Villafuerte

Sanae Murayama

“Paano mo mapapalaya ang bayan, kung mismong sarili mo ay hindi mo mapalaya?”

inihahandog ng ESPEJO Productions,

1017: Sa Paglaya ng Aking Salita

sa panulat at direksyon ni: Zig Madamba Dulay

Sinopsis:

Sa kasagsagan nang pamamayani ng Presidential Proclamation 1017 ( State of Emergency) kung saan magkakasalikop ang isyu ng pagsikil sa kalayaan ng pamamahayag at kaguluhan sa bayan, mayroong dalawang nilalang na may gasgas ngunit bagong kuwento ng pagkakaibigan at pag-iibigan.

Magkababata sina Jojo at Manuel, magkasabay na pumasok sa UP ngunit naghiwalay ng landas nang magpasyang maging NPA ang huli. Sa kanilang muling pagkikita ay haharap si Jojo sa pagsubok ng realidad ng buhay, paano niya sasabihin sa kaibigan ang tunay na nararamdamang sinikil niya nang matagal. Handa ba siyang sundin at sundan ang taong pinapahalagahan at sumapi sa kilusan para sa kalayaan ng bayan? Ngunit paano niya mapapalaya ang bayan kung mismong ang sarili niya ay hindi niya mapalaya?

Panoorin sa MARCH 3, 2009, UP CINE ADARNA, 7:00PM

 para sa tiket magteks o tumawag sa 09064755774

Ninamnam ko ang katahimikan,

at ngayo'y katahimikan pa rin ang nais kong iparating

isang katahimikang dala-dala ng pagiging litang,

nasaan na ba ako?

ni sangandaan ay hindi ko maaninag,

ni ang sarili ko ay di makilala ang sarili niya,

kailan ako muling magigising?

Kung Bakit Pinili Kong Maging Tanga

 
Ay ayaw kong mabuhay sa realidad
Ng mundo ng pagpapanggap
At pinaliligiran ng nakangiting maskara
Sabi ko nga, maskara nga lang.

 
Kung bahagi ng pagpapahalaga
Ang nakalaylay na katangahan,
At iyon din naman ang sabi ko
Kung bakit pinili kong maging tanga.

 
Kung bakit kailangan ko pang maisip
Na ako’y tanga, at saka ko nakita
Ako’y nahuhumaling lang pala
Sa taong siguro’y mas tanga pa sa akin.

 
Tawagin man akong tanga, ayos lang
Kung ito ang magsasabing manhid na nga ako
Sa pagbibigay ng pansing nakasentro
Sa taong may pinagbibigyan din ng sentrong pansin.

Akala ko nung una, puwede kong madaan sa pagiging busy,

Para di ko na maisip, para din a ako magkaproblema at higit para din a ako masaktan.

Mali pala, kasi sa oras na marinig mo ‘yung pangalan ng tao, o kahit ‘yung picture niya, bumabalik balik talaga, hindi lang ‘yung alaala kundi ‘yung pakiramdam – pakiramdam na kasama mo siya dati, at ‘yung pakiramdam na nasaktan, at mas nasasaktan dahil sa mga alaalang ‘yun.

Kailangan sigurong harapin na lang, para kung sakaling bumulaga ito sa harapan ko, hindi na ako magugulat.

Alam ko naman na alam niya, nasaktan ako.  Sobra.  Di ba’t kaya nga dumating ako sa punto na tinalikuran ko ang lahat, lahat lahat na may kaugnayan sa kaniya.  Kung alam mo ‘yung pakiramdam na ginawa kang tanga sa harapan mo, ‘yun na ‘yun.  Pero hindi na ‘yun mahalaga, ayoko na ring alalahanin pa, masyadong masakit.

At pagkatapos nang pangyayaring ‘yun, wala man lang akong narinig.  Hindi ko hinihiling na kailangang humingi ng “sorry” pero parang di yata tama na parang wala lang ang nangyari, samantalang halos ikamatay ko ang sakit, akala ko nga di ko na kaya.

Ganun yata talaga siguro.  Masakit talagang tanggapin na ‘yung taong sobrang halaga sa’yo, ‘yun pa ‘yung manggagago sa’yo, o kung sino pa ang nagpapasaya sa’yo, siya pa ang magdudulot ng sakit sa nararamdaman mo.

Ilang gabi ko ring di naitulog ‘yun.  Ang hirap, ‘yun ang totoo.  Naghintay ako ng maraming araw, o buwan.  Pero walang nangyari.  Makatwiran lang naman siguro na maghintay na lang ako, nagawa ko na ‘yung bahagi ko, siguro oras naman para gawin niya ‘yung mga natitira pa.  Pero wala e.

Sapagkat Hindi Lamang Paghikbi ang Kasiping ng Hiwalayan

Sa bawat di mapakaling tuldok

Ng inakalang subok na samahan

Mayroong isang tila nakatakdang

Mas masasaktan.

Batid ko ‘yon,

At marahil wala lang sa’yo

Iyon ang higit na makirot.

Ngunit pagsisisi’y ihinagis ko na

Isinama sa saliw ng hanging amihan

Sapagkat alam ko,

Isa itong palatandaan

Ako’y nagmahal. Ako’y tunay

na nagmamahal.